Ik heb het in dit blog wel vaker gehad over het Braziliaanse fenomeen de 'kroniek'. Is het een column? Een commentaar? Een chronologisch stukje dagelijks leven? Het is in ieder geval een vertelvorm waar veel Braziliaanse schrijvers gebruik van maken. Alsof je oeuvre niet compleet is als je minimaal één boek met verzamelde kronieken hebt uitgebracht. Enfin, op reis in één van de zuidelijke hoofdsteden Curitiba overkwam het mij ook: die onoverkomelijke inspiratie om kronieken te schrijven. Hier deel I!
De Nederlandse journalist
door: Joris Kleverlaan
Na een goed gesprek met dito koffie, staan Christian en ik bij de counter om af te rekenen. Christian behoort zo ongeveer tot het meubilair hier en maakt small talk met de eigenaar; wellicht wat ze hier een ‘polaco’ noemen, oftewel ‘Pool’. In Porto Alegre zouden ze een ‘alemão’ zeggen, een ‘Duitser’, maar het komt in zekere zin op hetzelfde neer: de man heeft blauwe ogen. Het zegt wel iets over waar historische gezien veel immigranten vandaan komen.
‘Ik ben hier met een vriend uit Nederland’, zegt Christian.
‘Ah’, zegt de polaco, ‘er is hier wel vaker een Nederlander, ken je die dan ook?’
‘Nee, wie bedoel je precies?’
‘Die journalist, uit Nederland, ken je die niet?’
‘Nee geen idee.’
‘Die komt hier heel vaak. Zat hier laatst uren met iemand te praten. Hij spreekt geen woord Portugees.’
‘Geen woord Portugees? Ik zou het niet weten.’
‘Jawel man, die halve nazi.’
‘Halve n… hè?’
‘Ja, hij kwam hier laatst met T-shirt aan met de hoofden van Meloni, Trump en Bolsonaro erop.’
Nu is het mijn beurt om in te grijpen: ‘een Nederlandse journalist met zo’n T-shirt aan, dat kan niet waar zijn. Nederlandse journalisten zijn objectief.’ Ik weet ook wel dat iedereen zo zijn eigen particuliere politieke voorkeuren heeft, maar ik kan me niet voorstellen dat je dan als journalist zo’n T-shirt aantrekt.
De polaco haalt zijn schouders op, ‘dat zal dan wel.’ Christian rekent de koffie af en we lopen de deur uit. Hij kijkt me nog eens aan en maakt een gebaar van ‘weet ik veel’. Later die week, wanneer we beiden op bezoek zijn bij schrijver Cristovão Tezza, vertelt Christian het hele voorval nog eens. Het lijkt ons eerder een literair-creatief bedenksel waar Curitiba van lijkt over te lopen, dan een niet-Portugees sprekende halve nazi-journalist uit Nederland.
Ik hoop dat je vaker inspiratie krijgt om kronieken te schrijven; ik heb genoten!
BeantwoordenVerwijderen