Op werkbezoek in Brazilië! Collega’s van het International Business programma gaan op bezoek bij de partner-universiteit in de nabijgelegen stad Campinas. Ik ga mee, want het biedt een mooie gelegenheid om weer eens in de keuken van het Braziliaanse onderwijs te snuffelen. Ik tref mijn collega’s op het busstation van Campinas op ruim een uur rijden van São Paulo. Zij met volle bepakking omdat ze in Campinas verblijven en het verbaast me dan ook dat collega J een UberX, het kleinste model, wil bestellen. Omdat die goedkoper is. Ik denk: nou, dat scheelt toch al snel een euro, maar goed.
Het bezoek aan de campus is in één woord geweldig. De studenten voorbeeldig, van beide universiteiten. De klik met de docenten is één en al herkenning en waardevolle uitwisseling. Tenslotte spreek ik nog de vice-rector. Hij vertelt dat ze sinds de intrede van Artifical Intelligence voor zo’n 95% overgegaan zijn op schriftelijke toetsen. En dan bedoelt hij niet op computers uitgetikte essays, maar met pen en papier gemaakte kennistoetsen! Daarvoor was het dan wel weer belangrijk om het schrijfniveau op te krikken, dus eerstejaars studenten beginnen met intensieve schrijfmodules. Helaas is de tijd te kort om mijn kritische vragen over hoe ze bijvoorbeeld met portfolio’s en feedback omgaan, dus we concluderen dat we het gesprek een nadere keer moeten voortzetten.
Na een volle dag gesprekken, lessen en indrukken staan we met z’n drieën buiten de poort en gaat collega J wederom een Uber bestellen. En weer een kleine. Ik kan het niet nalaten er iets van te zeggen. Ik begrijp het niet goed; voor een habbekrats krijg je een upgrade; meer ruimte, een betere auto en vaak betere service. Maar, zo zegt ze: ‘wie het kleine niet eert is het grote niet weerd’. Let wel: de collega in kwestie loopt op goudkleurige pumps*, in een marineblauw mantelpakje, keurig afgezet met biesjes en double breasted met gouden knopen. Ze is keurig tot in de puntjes verzorgt en vliegt met een imposante, kanariegele koffer de oceaan over voor een weekje werkbezoek; dus het is duidelijk waar ‘het grote’ voor haar in zit.
Enfin, de kleine Uber, een Honda Civic op leeftijd, komt het terrein op hobbelen. Komt voor ons bijna tot stilstand, rijdt nog een paar meter door waarbij de chauffeur ons lijkt in te schatten, en staat dan stil. Dat komt wat vreemd over, maar we stappen in alsof er niets aan de hand is. Ik neem voorin plaats, en sluit het portier achter mij. Tot nu toe niets aan de hand, zou je denken. Nou, daar denkt de chauffeur anders over. Hij kijkt mij aan, vraagt of er iemand Portugees spreekt, en na mijn positieve antwoord heeft hij een duidelijke boodschap. Of we niet zo met de deur willen slaan, graag. Ik kijk hem aan: neem je ons in de maling, ofzo? Echt niet, kijk zo doe je dat. Hij buigt zich over mij heen, pakt de deurhendel, doet de deur open en laat de deur heeeel zachtjes dicht klikken. Zo dus. Voor de duidelijkheid sluit hij ook nog een keer zijn eigen portier. Knap hoor, meer dan een klik hoor je niet. Ik kijk hem nog eens verbaasd aan. Maakt die gast een grap? Nee, het is geen grap. Doen jullie dat thuis soms ook zo? Ik zeg: ja, thuis doe ik de deur precies zo dicht.
Inmiddels hebben de collegae op de achterbank door dat er iets gaande is. Collega J denkt dat de deuren niet goed dicht zitten. Ze opent de hare, en BENG! Zo, die zit dicht. Ik zie het komische er wel van in, maar de chauffeur heeft het niet meer en loopt langzaam rood aan. Met ingehouden woede en een passief-agressief toontje zegt hij dat hij de rit cancelled. Vol verbazing staan we een paar tellen later buiten.
De volgende Uber die besteld wordt is een luxe uitvoering. De kans dat je een idioot met een Uber-app treft is natuurlijk nooit helemaal uit te sluiten, maar soms is die extra euro gewoon goed besteed. Na zo’n lange dag, of als je veel bagage hebt, bijvoorbeeld, gun jezelf gewoon de rust en veiligheid die dat geeft. Echt: je bent het grote meer dan weerd!
* Na lezing van deze kroniek laat de collega weten dat het loafers zijn, en geen pumps.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten