Een week geleden begon ik deze reeks met Ana Martins Marques. Ik vertaalde haar laatste (serie) gedicht(en) onder de titel Portretten. Haar reactie Facebook was enthousiast: 'ik vind het heerlijk mij vervreemd te voelen van mijn eigen gedichten.' Nu deel ik 'Zee'. Terwijl je meeuwen hoort schreeuwen en de zilte zeelucht inademt, zie je het volgende voor je:
ZEE
Ze zegt
Zee
Zegt
Soms zijn zaken onwaarschijnlijk
Niet alleen plastic zakken papier hout
Lege flessen rubbers bierblikjes
Ook parasols schoenen ventilators
En een bank
Ze zegt
dat het mogelijk is lange tijd
te kijken
Wanneer ik kom
om haar tranen te drogen
zegt ze
zij die ver van zee
geboren zijn
Zij die nog nooit de zee
zagen
Wat maken zij van
de grenzeloosheid?
Wat maken ze van
het gevaar?
Wat maken ze van
weggaan?
Ze denken een lange weg te nemen
en niet meer om te kijken?
Ze denken aan busstations
vliegvelden
grensposten?
Wanneer ze zeggen
ik wil dood
denken ze aan messen
geweren
Of zelfs aan gif?
Want ik denk alleen
aan zee.
Een andere vrouwelijke dichter die we op Poesia Agora aandacht gaven was Alice Sant'Ana. In een interview noemt ze de Braziliaanse poëzie van nu 'fris, scherp en, soms, met humor.' Daarom mijn vertaling van het gedicht Estação Carioca:
Station van de Carioca
het gaat traag als stroop
je koopt zoetigheid
in aluminiumfolie
voordat je de metro neemt
naar het noorden
tijdens de spits hoef je niet eens
aan de stang te hangen
het is genoeg je naar andere passagiers te voegen
de tas die van je schouder dreigt te glijden
misschien niet op tijd te komen
het beste is om je naar je buurman te draaien
en met perfecte dictie een liefdesgedicht
te reciteren
Ik organiseerde het evenement samen met de dichter Thiago Camelo uit Rio de Janeiro. Hij kwam langs en introduceerde de hier genoemde dichters. Van zijn hand is de mooi uitgegeven bundel 'A ilha é ela mesma.' De titel ('het is het eiland zelf') komt uit het volgende gedicht:
ROTS
het eiland is op zee
op de wind
op de boot
op de vogel
ook op het schiereiland
op aarde
maar ook op haar
het is het eiland zelf
BELSPELLETJE
vergankelijkheid
Mijn vrijgezelle tante
op een zeker moment in haar levenwas telefoniste.
Ze kocht een huis, een tuin,
deed boodschappen, al voor één.
Mijn vrijgezelle tante
luisterde nooit naar het schakelbord
noch naar huwelijkse aanzoeken
(altijd hallo, ja, hallo, ja, hallo,
ja, meneer – dat
nooit).
Krijgt nu een rode gloed
wanneer ze apparaten aan doet.
Tegenwoordig huilt ze bijna
bij het zien van draadloze toestellen
en ruziet met mij
omdat mijn naam niet in het telefoonboek staat.
Zo af en toe belt ze en zeg ze
dat je tante stagneert.
Beste lezer, de afgelopen heb ik zo maar wat Braziliaanse poëzie met jullie gedeeld. Ik werd geïnspireerd door wat werd aangekondigd als de Poëzieweek. nu heb ik het nodige gedeeld en geliked, enzo, maar bijzonder weinig van de Poëzieweek meegekregen. Ik bedoel, voor een evenement dat tot doelstelling heeft om zoveel als mogelijk mensen met poëzie in aanraking te doen komen, zou ik denken dat ik toch zou moeten ondervinden dat die week überhaupt gaande is?! Zo is er bijvoorbeeld sinds 9 januari geen nieuwsbericht meer gedeeld. Wel kunnen mensen hun eigen activiteit via de website aanmelden, en dat levert best een mooi rijtje op, maar dan zou ik denken: verspreid dat dan vervolgens! Dat je bovendien al gauw 18 euro moet betalen om aan een workshop poëzie te mogen meedoen vind ik gek als je ziet hoe ontzettend veel partners en fondsen achter de organisatie zitten. Ik weet niet wat, wie, of waarom dit niet loopt, maar ik zou denken dat er een stuk meer uit te halen valt dan een website op sterk water.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten