Waarom Brazilië wereldkampioen wordt

In 2014 begon ik twee weken voor aanvang van het Wereldkampioenschap voetbal een blog. Nederland zou in de eerste wedstrijd aantreden tegen titelverdediger en -favoriet Spanje. Toch dacht ik dat Nederland moest én zou winnen en gaf 14 dagen dagen lang redenen waarom ik ervan overtuigd was dat dat zou gebeuren. Achteraf denk ik nog steeds wel eens dat het een beetje gewaagd was om je publiekelijk zo uit te spreken- het resultaat, 5-1 winst voor Oranje, daar gelaten. Nu Oranje zich zelfs niet eens geplaatst heeft voor het WK van dit jaar, kan ik een kleine voorspelling toch niet laten. Bij deze dus: Braziiilllll!!

Een kleine kanttekening moet direct gemaakt worden; net als vier jaar geleden is de eerste wedstrijd meteen belangrijk. Als je die verliest is er geen man overboord. Je kunt alsnog prima tweede worden in je poule en je alsnog voor de volgende ronde kwalificeren. Maar wanneer we naar het toernooischema kijken zien we dat de nummer twee van Brazilië's poule E tegen de nummer één van poule D speelt. Wie daar de favoriet is? Duitsland... Kortom, voor deze beide favorieten zal gelden dat ze elkaar willen ontlopen in de achtste finale, en dus allebei eerste worden in hun poule. Winst in de eerste wedstrijd (Brazilië-Zwitserland en Duitsland-Mexico) is daarom reuze belangrijk. Zie ook: Blog 1: het belang van winst.

Een ander belangrijk element betreft de coach. Over Louis van Gaal en zijn rol in 2014 is inmiddels veel gezegd (zie bijvoorbeeld het onlangs verschenen boek De hand van Van Gaal), ook in mijn toenmalige blogblog (Maar wij hebben Van Gaal). Tegelijkertijd heb ik toen vast moeten stellen dat de coach van thuisland Brazilië nou niet bepaald controle had over zijn ploeg, de pers en de verwachtingen van het hele land. Hoewel Felipão in 2002 de seleção naar de titel hielp, zakte hij in 2014 hopeloos door het ijs. Nee dan dit WK. Wederom heeft Brazilië een ervaren coach die zijn sporen in eigen land op clubniveau ruimschoots heeft verdient. Tite (fonetisch iets als Tsjietsje) is ook een Gaucho, net als Felipão afkomstig uit het zuiden van Brazilië. Als coach waren zijn grootste successen echter met Corinthians uit São Paulo, met welke club hij in 2011 landskampioen werd, en het jaar erop zowel de Zuid-Amerikaanse Champions League én de wereldbeker voor clubs won. Sinds 2016 is hij bondscoach en won hij van de 21 wedstrijden er 17, met drie gelijkspelen en slechts één nederlaag. Oké, dat was een beetje jammerlijk tegen aartsvijand Argentinië, maar ook wel weer in een vriendschappelijk duel. Tite heeft het zelfvertrouwen binnen én buiten het team hersteld na de smadelijke nederlagen tegen Duitsland op het WK (1-7) én tegen Perú op het Amerikaans kampioenschap in 2016 (0-1).

In mijn oorspronkelijk blog (Oude garde) schreef ik over de noodzaak van een evenwichtige selectie. Spanje speelde zo ongeveer met dezelfde 11 als vier jaar daarvoor en dat team bleek over de datum te zijn. Oranje daarentegen had enkele steengoede elementen uit 2010 behouden, maar had onder Van Gaal veel vers bloed. Ook het Brazilië van Tite selecteert door. Van het basisteam van vier jaar terug zijn slechts Marcelo, Neymar en Thiago Silva over. Waarbij moet worden aangetekend dat die laatste niet zeker is van een basisplaats. Marcelo is de bekende krullenbol van Real Madrid die in 2014 regelmatig de slechtste back in de geschiedenis van de Seleção werd genoemd, maar die de afgelopen drie jaar de Champions League won. Neymar is de beoogde ster van dit WK. Een half jaar blessures zorgt ervoor dat hij superfit én gretig aan het toernooi begint.

Een heel andere reden waarom ik inzet op Brazilië, is de historische betekenis van het WK in juist Rusland. In 1994 werd het WK voor het eerst buiten de traditionele voetbalcontinenten Latijns-Amerika en Europa gespeeld en werd Brazilië wereldkampioen (blog (1994, het jaar van de Braziliaanse ommekeer)). In 2002 was voor het eerst Azië aan de beurt als organisator en won Brazilië wederom. Voor mij is Rusland een beetje een grensgeval, en zou Qatar in 2022 beter uitkomen in verband met deze reden, maar het spreekt zeker niet tegen de Goddelijke Kanaries. Misschien is de grap wel dat des te verder ze weg zijn van het aan hysterie grenzende publiek thuis, dat vier weken lang de frustratie van de chaos in eigen land probeert te vergeten, dat ze des te beter presteren. Tot nu toe twee keer thuis, en hopeloos falen, tegen over zeges in landen als Zweden, Japan/Zuid-Korea en de Verenigde Staten. Rusland kan zo maar in dit rijtje komen te staan.

Ten slotte, wie zou het anders moeten winnen? Heeft Spanje haar gouden generatie op kwalitatief niveau weten te vervangen? Kan Duitsland de druk van titelverdediger aan? Tot nu toe is dat eigenlijk alleen maar één land gelukt; niet voor niets Brazilië... Frankrijk? Heeft een absoluut een goede selectie, maar is in het verleden vaak een psychisch wankele ploeg geweest. Messi dan, met Argentinië? Had vier jaar geleden een gouden kans op de titel, maar verspeelde die toen Messi zich zelf niet was en eigenlijk een matig WK speelde, maar desondanks de Gouden Bal voor beste speler kreeg. Zeker aanvallend lijkt Argentinië sterk te staan, maar loopt ook de kans om Frankrijk al vroeg in het toernooi te treffen...

Ik hou het op Brazilië. Prachtige, evenwichtige selectie, een uitgeruste vedette, de noodzakelijk sterke, rustige coach, historie; het spreekt voor de Seleção. Zij gaan voor het hexacampião, oftewel de zesde wereldtitel. Wat denk jij? Wie is eigenlijk jouw favoriet?