Fernando Venâncio vertalen

Ik heb nooit Portugees gestudeerd, nooit een cursus vertalen gevolgd en tot voor kort nooit serieus nagedacht over de mogelijkheid om (literair) vertaler te worden. Maar soms wordt je door inspiratie overvallen en ga je toch aan de slag. Gewoon, omdat het kan, denk ik. Het vorige blog gaf al een inkijkje in vertaalkriebels*, nu een meer geslaagde poging om een ander kort verhaal van Fernando te vertalen (hij was er immers zelf mee ingenomen.) Het verhaal heet Karmozijn en komt eveneens uit zijn bundel 'Beijo Técnica e outras historias'. 


Karmozijn

Hij sloeg de krant open, zocht naar zijn favoriete columnist en las: “De zon ging onder, langzaam, boven een horizon die, voor zijn ogen, in karmezijnen velours werd gekleurd.” Hij las het en schrok. Het was een prachtige zin, mooi van ritme, vol van spanning. Maar het was zíjn zin. Zo begon zíjn nieuwe novelle die hij sinds twee maanden begonnen was, en waarmee hij eindelijk de rest van de wereld overtuigen zou.

Hij hernam zich en herlas, spelde bijna: “De zon ging onder, langzaam, boven een horizon die, voor zijn ogen, in karmezijnen velours werd gekleurd.”

Dit was onmogelijk. Niemand had toegang tot zijn laptop, die hij nooit uit het oog verloor en die, om te beginnen, zelden zijn werkkamer uit kwam. En van zijn weinige bezoekers was er niemand, tot zijn spijt, die voor de letteren kwam.

Er waren wel wat verschillen, dat zeker. Zo gebruikte hij geen komma’s en had ‘karmozijn’ correct gespeld. Maar toch was het, het moet gezegd, ongelooflijk en onbestaand, met een zon die op ontelbare manieren aan de horizon ten onder kon gaan. Zelfs in het Portugees zouden er nooit twee precies dezelfde zijn en nooit twee keer langzaam, met velours én karmozijn.

Hij stond op. Ijsbeerde door de kamer terwijl de behoefte om te roken hem overviel (wat hij al jaren had gelaten), zin kreeg om aan de directeur van de krant zijn nummer te vragen, een whisky te drinken (wat hij niet in huis had), de bewonderde columnist, die ver uit de buurt woonde, in een hinderlaag te lokken. Zorgelijk, een plantaardige angst, het einde van de wereld...

Hij schrok wakker. Weer de buurman met zijn geboor. Maar wat heerlijk om zo’n uiltje te knappen, ongedwongen op de bank.

Hij lachte. Ah, hij lachte echt. Uit zijn slaap kwamen flarden van een vreemde gebeurtenis, maar hij had de boodschap begrepen. Het werd tijd om zich aan zijn altijd uitgestelde novelle te zetten. Hij rende naar zijn computer op tafel, een oudje, die spinde als een kat, en schreef: “De zon ging onder, langzaam, boven een horizon die, voor zijn ogen, in...” En hij bleef hangen in een serie spectaculaire vervolgwoorden.

* Vertaalkriebels.nl is een initiatief voor en door Jonge Vertalers