Met de watersnoodramp in Rio Grande do Sul, rond de hoofdstad Porto Alegre, gaande vond ik online een gedicht van de plaatselijke dichter Mário Quintana. Hij was al eerder onderwerp van een blog, bijvoorbeeld hier, maar ook nu weet hij met zijn weemoed en liefde voor de stad mijn hart te raken. Daarom, om mijn saudade naar Porto Alegre een beetje een vorm te geven, hierbij mijn vertaling.
O MAPA DE PLATTEGROND
Olho o mapa da cidade Ik bekijk de plattegrond van de stad
Como quem
examinasse
A anatomia
de um corpo…
(É nem que
fosse o meu corpo!)
Sinto uma
dor infinita
Das ruas de
Porto Alegre
Onde jamais passarei… Waar ik niet eerder kwam...
Há tanta
esquina esquisita,
Tanta nuança de paredes, Zoveel net weer andere muren,
Há tanta
moça bonita
Nas ruas
que não andei
(E há uma rua encantada (en er is een straat zo mooi
Que nem em
sonhos sonhei…)
Quando eu for, um dia desses, Als ik ga, een dezer dagen,
Poeira ou folha levada Tot stof of papier verwaaid
No vento da madrugada, Door nachtelijke winden,
Serei um pouco do nada Zal het een weinig tot niets zijn
Invisível,
delicioso
Que faz com que o teu ar Wat jouw lucht tot
Pareça mais um olhar, Meer dan een blik maakt,
Suave
mistério amoroso,
Cidade de
meu andar
(Deste já tão longo andar!) (En al zolang gewandeld!)
E talvez de
meu repouso…
DE PLATTEGROND
Ik bekijk de plattegrond van de stad
Zoals iemand de anatomie
Van een lichaam onderzoekt…
(en niet eens zozeer het mijne!)
Ik voel een eindeloze pijn
Door de straten van Porto Alegre
Waar ik niet eerder was…
Zoveel verrassende hoeken,
Zoveel net weer andere muren,
Zoveel mooie meiden
In straten waar ik niet eerder liep
(en er is een straat zo mooi
als ik zelfs in dromen niet droomde…)
Als ik ga, een dezer dagen,
Tot stof of papier verwaaid
Door nachtelijke winden,
Zal het een weinig tot niets zijn
Onzichtbaar, delicaat
Wat jouw lucht tot
Meer dan een blik maakt,
Zacht mysterie lieflijk,
Stad van mijn gewandel
(en al zolang gewandeld!)
En wellicht van mijn heengaan…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten